tyrolski mocny likier robiony z 40 lokalnych ziół, bardzo rozgrzewający, o mocy 50%. W smaku słodko-gorzki, czuć m.in.: lukrecję, anyż, piołun, goryczkę. Producentem jest firma Schroffenbrennerei z Salzburga.

marka reklamowana jako tylko dla dziewcząt, są to ekskluzywne likiery w eleganckich butelkach o smaku liczi i malin, o mocy 25%, robione z dodatkiem wódki i koniaku, bardzo delikatne w smaku i bardzo owocowe, dobre do drinków na bazie szampana lub toniku. Produkowane we Francji przez firmę Necker.

dystrybuowana przez koncern Brown Foreman Kentucky Straight Bourbon Whiskey o owocowo-zbożowym intensywnym smaku, przypomina białego Jim Beama. Starzona przez trzy lata. Na etykiecie amerykańska flaga.

to nieformalna nazwa zapoczątkowanej w 2012 roku linii likierów na bazie wódki, produkowanych przez Polmos Bielsko-Biała. Wszystkie mają moc 34% i intensywny smak owoców. Właściwie powinny przynależeć do linii smakowych wódek, nie likierów, ale duża zawartość cukru kwalifikuje je do tej bardziej obszernej grupy. Wprowadzone smaki to: grejpfrutowa, wiśniowa, miodowa, cytrynowa i gruszkowa – ta ostatnia jest naprawdę świetna do koktajli, dużo lepsza od gruszkowej Wyborowej. Wszystkie są delikatne i dobrej jakości. Sprzedawane są w takich samych butelkach jak flagowy produkt z Bielska-Białej, czyli likier Advocaat.

producent szkockiej whisky single malt, firma działa od 1826 roku, a od końca XIX wieku jest jednym z podstawowych składników znanego kupażu Teacher’s (firma William Teacher & Sons kupiła GlenDronach w 1960 roku). W 2008 roku zmienił się właściciel, obecnie gorzelnia należy do BenRiach – firmy znanej zarówno z własnych maltów, jak i whisky blendowanych. Jest dostępna dla zwiedzających. GlenDronach określana jest mianem richly sherried style, co zawdzięcza oczywiście leżakowaniu w beczkach po sherry (zwykle Oloroso, ale też Pedro Ximenez). W sprzedaży są malty: 12-, 15-, 18- i 33-letnia. Są to wyborne whisky o wyraźnie słodkich nutach – pomarańczy, czekolady, toffie. Wersja starzona przez 33 lata w beczkach po sherry Oloroso to prawdziwe arcydzieło regiony Higland. Malty GlenDronach mają 43-46%, są orzechowej barwy, nie są filtrowane na zimno, kadzie zacierne zrobione są z sosny oregońskiej, zaś alkohol destylowany jest w alembikach, które odtworzono według XIX-wiecznych wzorów. Whisky ma własną stronę internetową w języku polskim www.Glendronach.pl.

drugi doskonały blend ze stajni Tomatina, obok whisky Talisman, ta jest bardziej ekskluzywna, zdecydowanie droższa, dłużej leżakująca, bardziej złożona. Kupaż powstał już w 1857 roku, jego twórcami są John i William Hardie (ich nazwiska do dziś są na etykiecie razem z miastem Edynburg). Nazwa pochodzi od tytułu powieści Waltera Scotta. Blend przez lata należał do firmy Williama Sandersona (znanego ze średnio udanej whisky VAT 69), a obecnie jest własnością Japończyków – firmy Takara Shuzo & Okura Ltd., do której należy gorzelnia Tomatin (znana ze świetny single malts). Dostępny jest w wersjacj 12- i 21-letniej kupażowanej whisky. Pierwsza jest droga, druga bardzo droga. Sprzedawane są w eleganckich butelkach przypominających karafki. Whisky jest delikatna, wyważona, z nutami dębiny, jabłek, ale także torfu, słodu i żyta. Kupażowana jest z alkoholi ze Speyside, Highlands i Lowlands, oczywiście trzon stanowią wyraziste, przydymione malty Tomatin. Do tej 21-letniej dodano także malty z Islay, dzięki czemu jest bardziej smolista, doskonała, szkoda że taka droga.

szkocka whisky będąca obecnie marką francuskiego dystrybutora alkoholi, firmy Slaur International. Podstawą oferty jest trzyletni blend – bardzo owocowy, z nutą sherry, zupełnie przyzwoity. Glen Scanlan ma też blendy: 5-, 12-, 18- i 30-letni, mają także 12-letnią whisky single malt (również o nutach sherry) i 12-letnią typu vatted malt, słodką, z nutami orzechów i egzotycznych owoców, całkiem ciekawą.

włoski likier na bazie grappy i owoców chleba świętojańskiego, zarówno w smaku jak i zapachu nieporównywalny z niczym – ma w sobie kwiatowe aromaty i słodycz. Moc – 39%. Producent – Gocce di Puglia. Likier z chleba świętojańskiego pod marką Antichi Rosoli wytwarza też m.in. Distilleria Virtus należąca do grupy Bianchi.

holenderski destylat na bazie słodu i jałowca oraz z dodatkiem ziół, które dodają mu nieco pikantnego smaku, ostrzejszego niż zwykły genever. Produkowany m.in. przez Golden Arch Distillery czy A.v. Wees pod marką Taainagel.

marka znanej czystej wódki destylowanej przez firmę Nolet z Schiedam (Ketel One), ale też marka genevru, czyli holenderskiego destylatu ze słodu, z dodatkiem jałowca. Ketel 1 Graanjenever destylowany jest chałupniczą metodą w specjalnych kotłach o pojemności 3277 litrów, a uzyskany alkohol jest bardzo delikatny, o rześkich zbożowych nutach.

jeden z największych na świecie – obok innej holenderskiej firmy, Bolsa – producent koktajli dla barów. Firma działa w ponad 100 krajach i rocznie sprzedaje ponad 50 mln butelek, ma własne gorzelnie m.in. w Stanach Zjednoczonych, Kanadzie, Wielkiej Brytanii. Siedzibą De Kuyper Royal Distillers B.V. jest Schiedam, stolica holenderskiego gorzelnictwa. Firmę założył w 1695 roku Petrus De Kuyper. Początkowo skupiana się na produkcji genevru, tradycyjnego holenderskiego napitku na bazie destylatu słodowego i jałowca, likiery pojawiły się w ofercie w 1920 roku i na początek były to: Apricot Brandy, Cherry Brandy, Triple Sec oraz Crème de Menthe. W 1995 roku poszerzyli ofertę o kremy mleczne i jajeczne, przejmując holenderskiego lidera na tym rynku, firmę Erven Warnink BV. Od 2007 roku działa muzeum De Kuypera. Dziś oferta obejmuje ponad 70 produktów, w tym likiery: Amaretto, Anisette, Apricot Brandy, Blackberry, Blue Curaçao, Blueberry, Butterscotch Caramel, Cherry, Coconut, Cranberry, Crème de bananes, Crème de Cacao dark, Crème de Cacao white, Crème de Café, Crème de Cassis, Crème de Menthe Green, Crème de Menthe White, Dry Orange, Grande Orange, Grapefruit, Kiwi, Mango, Marasquin, Melon, Parfait Amour, Passion Fruit, Pisang, Raspberry, Red Curaçao, Red Orange, Sour Apple, Sour Rhubarb, Triple Sec, Vanilla, Watermelon, White Curaçao, Wild Strawberry. Przy czym w różnych krajach nazwy mogą być inne. Oferta kremów mlecznych i jajecznych obejmuje: Butterscotch Cream, Country Lane, De Kuyper Advocaat, Peach Cream, Pina Colada, Squeeze bottle Warninks, Strawberry cream, Tokkelroom i Warninks Advocaat (ten ostatni w kilku wersjach). Ponadto kolekcja tradycyjnych hoilenderskich mocnych napitków: Bessenjenever, Citroenbrandewijn, Citroenjenever, Jonge Graan Jenever, Rum Punch, Schipperbitter i Vieux, a także wiele innych alkoholi, wśród nich np.: Cherry Brandy, Kirsch, Kwai Feh, Oranjebitter, Raspberry Pucker czy Sour Apple Pucker. Produkty De Kuypera są tańsze niż konkurencyjne od Bolsa, smak to już prywatne gusta, osobiście najbardziej lubię ich likiery: Crème de Cassis, Watermelon, bardzo dobre są Puckery, no i tradycyjne holenderskie destylaty, a także znakomity Kirch – aromatyczny, o mocy 50%.

holenderska brandy robiona w 70% na bazie żytniego destylatu, w 30% jest to tzw. mountwijn, czyli słodowy destylat z dodatkiem jagód jałowca, w smaku przypomina amerykańską czy kanadyjską whiskey typu rye – jest słodkawa, a jednocześnie ma w sobie ostre żytnie nuty. Starzona w beczkach, tym szlachetniejsza im dłużej leżakuje, minimalny okres to 6 miesięcy, ale bywa że starzenie trwa i 15 lat. Moc – 35-42%. Popularne marki to: Zuidam Rogge Genever, Amsterdamsche Rogge Jenever czy A.v. Wees Roggenaer.

zawsze jest to oude lub graan genever, czyli starzony w dębowych beczkach, w tym przypadku destylowany w małych miedzianych alembikach, z dodatkiem: arcydzięgla, kolendry, lukrecji, kory cynamonowej, oczywiście także jałowca. Zawiera minimum 51% mountwijn, czyli destylatu słodowego z jęczmienia, żyta i pszenicy, najczęściej jest to 100% mountwijn. W smaku słodkawy jak słodowa whisky, z nutami wanilii, karmelu, drewna i rześkością jałowca. Doskonałe. Moc – najczęściej powyżej 40%. Starzony najczęściej minimum dwa lata, a często więcej, nawet 15 lat. Producenci to m.in.: Zuidam, Wenneker, A.v. Wees.

wzrok przykuwają butelka, kolor i nazwa, niewątpliwie likier ten jest wielkim marketingowym sukcesem. Francuska receptura, francuski koniak, francuska wódka i egzotyczne owoce: cytrusy, mango, ananas. W smaku słodkie, ale bardziej kwaśne, w barwie smurfowe, w ośnieżonym szkle. Moc – 17%. Likier niezwykle popularny w USA, gdzie jest też rozlewany przez destylarnię Heaven Hill. Jest też Hpnotiq Harmonie o barwie bladofioletowej, z dodatkiem fiołków i żurawiny.

bardzo udana mieszanka szkockich whisky, powstała w 1890 roku, z charakterystyczną etykietą, na której widnieją czarny terier szkocki oraz biały terier West Highland. Twórcą blendu jest legenda świata whisky, James Buchanan, dziś należy o do koncernu Diageo. W skład mieszanki wchodzą destylaty, które leżakowały minimum 3 lata – jest to zestaw ponad 30 whisky słodowych i zbożowych (m.in. Clynelish, Glendullan, Dalwhinnie), pochodzących z różnych regionów Szkocji. Black & Whyte ma słomkowy kolor, jest delikatna, ale jednocześnie ma swój styl, w smaku dominuje słodycz oraz orzeźwiające nuty traw.

(τεντούρα) zwana także Tintura, to doskonały grecki digestif, jednocześnie tradycyjny trunek wytwarzany już w XV wieku w Patras. Likier robiony jest na bazie brandy z wytłoków winogron z dodatkiem anyżu (Tsipouro) oraz goździków, cynamonu, gałki muszkatołowej i cytrusów. W barwie pomarańczowo-brązowy, w smaku anyżkowo-cynamonowy, słodko-gorzki, bardzo oryginalny, nie przypomina włoskich amaro. Moc – 25%. Główni producenci likieru to: Agouridis, Chris Distillery, PIlavas, Polykala czy Kastro.

marka rodzinnych wódek i nalewek – Z. Kozuba i Synowie z Jabłonki pod Nidzicą. Mają bardzo oryginalne trunki, jedne smakują bardziej, inne gorzej – to kwestia gustu, jednak na pewno nie można im odmówić starannego doboru owoców, które zalewane są wysokiej jakości spirytusem. Osobiście uważam, że absolutnie rewelacyjna jest ich Artisan Wódka Żurawina i Jałowiec, to idealna kompozycja składników – słodycz i bardzo ostry smak jałowca. Dużo mniej smakują mi dwie pozostałe wódki – Jarzębina i Głóg (za gorzka) oraz Tarnina i Śliwka (w tej niestety przebija smak spirytusu). Z nalewek rewelacyjna jest żurawinowa, nienaganna i godna polecenia kolonialna (jeżeli ktoś lubi bakalie) i zdecydowanie mniej udana z rokitnika (za słodka). Niewątpliwym wydarzeniem jest Kozuba White Dog – niestarzony słodowy alkohol reklamowany jako pierwszy polski single malt, o prezyjemnych owocowych nutach.

marka likieru z wyższej półki, robionego na bazie koniaku i hodowanych w Belgii słodkich gruszek. Trunek o bursztynowej barwie starzony jest przez cztery lata w beczkach z dębu z Limousin. W smaku zdecydowanie słodki, z nutami wanilii, moc – 38%. Marka powstała w 1894 roku, jej twórcą jest Alzatczyk Jean Heinrich, który otrzymał jakoby recepturę od belgijskich mnichów. Ciekawostka, że obecnie produkowany z francuskich destylatów i belgijskich owoców likier powstaje w Szwecji, gdzie swoją siedzibę ma firma Xanté.

lider ukraińskiego rynku gorzelniczego. Firma powstała zaledwie w 1992 roku, by już w 2006 roku zająć drugie miejsce na świecie w produkcji wódki zajęła za marką Smirnoff. Nazwa pochodzi od siedziby gorzelni w Niemirowie w obwodzie winnickim. Oczywiście gros produkcji stanowią wódki czyste, z najbardziej popularną Nemiroff Original na czele, dalej jest wódka klasy superpremium Lex, ale i lokalnie dystrybuowana Osobaya czy Nemyrovskaya. Ceniona jest także zbożowa Nemiroff Ukrainian Wheat. Nemiroff ma bogatą gamę wódek smakowych oraz likierów owocowych na bazie wódki, ich jakość jest różna, te klasy Premium: Nemiroff Premium Currant i Nemiroff Premium Lime, a także Nemiroff Cranberry są niezłe, natomiast Nemiroff Honey Pepper (miodowo-paprykowa), Nemiroff Birch Special (brzozowa), Nemiroff Rye Honey (miodowa) czy Nemiroff Citron (cytrynowa) raczej wyróżniają się na minus na tle konkurencji.

tradycyjny holenderski likier truskawkowy, słodko-cierpki, często robiony na rumie, czasami z dodatkiem likieru różanego, który nadaje większej słodkości. Niektórzy, jak np. destylarnia A.v. Wees De Ooievaar z Amsterdamu robią likier na bazie truskawkowej brandy. Dobry jako dodatek do deserów, oleisty, moc – ok. 20-25%.

jedna z najstarszych, najlepiej znanych, najbardziej cenionych w barach marek związanych z produkcją alkoholi. Lucas Bols założył firmę w Amsterdamie w 1575 roku i początkowo koncetrował się na produkcji narodowego holenderskiego napitku – genevru. Obecnie w ofercie jest m.in. 38 likierów, które stanowią podstawowy zestaw do większości drinków: Bols Melon, Bols Watermelon, Bols Vanilla, Bols Triple Sec, Bols Strawberry, Bols Sour Apple, Bols Sloe Gin, Bols Red Orange, Bols Raspberry, Bols Pomegranate, Bols Peppermint White, Bols Peppermint Green, Bols Peach, Bols Passion Fruit, Bols Maraschino, Bols Mango, Bols Lychee, Bols Kiwi, Bols Kirsch, Bols Green Banana, Bols Green Tea, Bols Elderflower, Bols Crème de Cassis, Bols Cacao White, Bols Cacao Brown, Bols Coffee, Bols Coconut, Bols Cherry Brandy, Bols Butterscotch, Bols Parfait Amour, Bols Natural Yoghurt Liqueur, Bols Dry Orange Curaçao, Bols Blue, Bols Blueberry, Bols Banana, Bols Amaretto i Bols Apricot Brandy. Ponadto oferują wciąż genever, zarówno młody jak i starzony w beczkach (oude genever). Poza Holandią Bols znany jest z czystej wódki, czterokrotnie destylowanej, należącej do najpopularniejszych wódek w Polsce. Natomiast w Amsterdamie można zwiedzać muzeum – Dom Bolsa, poznać historię zakładu, metody destylacji, maceracji, wszystkie smaki likierów, jest tam także bar, w którym można spróbować znakomitych koktajli na bazie produktów Bolsa.

to nazwa ludowego zespołu z Podhala, a także sieci restauracji, a na dokładkę cytrynowej wódki z Polmosu Siedlce, którą na etykiecie rekomenduje Piotr Majerczyk, lider grupy, wokalista i skrzypek. Wódka ma 35%, nie jest słodka lecz wyraziście cytrynowa, z dodatkiem naturalnego soku z cytryny a nie koncentratów, zupełnie niezła.

marka długo leżakującego destylatu zbożowego z dodatkiem jałowca, genevru, w tym przypadku jest to Zeer Oude Genever, czyli leżakujący w dębowych beczkach od kilkunastu miesięcy do pięciu lat (Loyaal 5 jaar). Jak wszystkie stare genevry butelkowany jest w kamionkowych flaszach, producentem jest firma A.v. Wees De Ooievaar z Amsterdamu. Loyaal ma smak dostojny, wyczuwa się dębinę, słód, owocowość, jałowiec jedynie eksponuje smaki zbożowego destylatu, sam w sobie nie nadaje trunkowi aromatu. Loyaal smakuje podobnie do whisky. Robiony jest w 100% z mountwijn, czyli destylatu ze słodowanych ziaren jęczmienia, żyta i kukurydzy, do jego produkcji wykorzystano siedem różnych odmian mountwijn – efekt jest zaskakująco łagodny. To doskonały holenderski trunek. Moc – 40-42%, barwa klarowna.

(także korewijn lub corenwijn) holenderska wódka zbożowa, odpowiednik niemieckiego kornbrand, tyle że tu prawie zawsze z dodatkiem jałowca oraz wedle ścisłych receptur, które nakazują używać do destylacji minimum 51% mountwijn, czyli zbożowego destylatu, co w smaku upodabnia Korenwijn do whisky. Do produkcji mountwijn poza jałowcem używa się: żyta, jęczmienia i kukurydzy, w przypadku Korenwijn dominuje jęczmienny słód). Destylat jest starzony przez co najmniej rok w 700-litrowych dębowych beczkach, a następnie po rozwodnieniu do mocy 38% rozlewany do kamionkowych butelek. Okres starzenia może być dłuższy, często wynosi 4 lub nawet 8 lat, ale bywa i 18 lat. Do najlepszych należą: Bols Corenwijn, Wenneker Korenwijn, Rembrandt Korewijn A.v. Wees, Hooghoudt Korenwijn czy Zuidam Korenwijn. W smaku alkohol jest łagodny, z wyraźną słodyczą słodu (na 1 l destylatu wolno dodawać 20 g cukru), jałowiec jest niemal niewyczuwalny, wprowadza jedynie bardziej rześkie nuty. Alkohol jest klarowny, im starszy tym bardziej oleisty, niektórzy producenci barwią go nieco karmelem.

egzotyczny i bardzo smaczny likier firmowany przez Cointreau jako: „oryginalna hinduska receptura”, jest bardzo orzeźwiający, wśród składników są mango, herbata oraz jaya – hinduskie przyprawy. Ma 20% i jasnopomarańczowy kolor.

tradycyjny różany likier z Amsterdamu, w tłumaczeniu nazwa znaczy „Róża bez kolców”. W smaku delikatny, mniej słodki niż nasz Rosalis z Polmosu Łańcut. Moc – 30%, barwa bladoróżowa. Doskonały z gorzelni A.v. Wess De Ooievaar. Kiedyś był też w ofercie Bolsa, ale zaniechano produkcji.

holenderski likier mleczny o egzotycznym smaku, jak dla mnie za słodki, ale dobry składnik koktajli. Wykorzystane owoce to przede wszystkim kokos, a także banan i guarana, zalane rumem. Moc – 15%, producentem jest firma Flügel.

wyjątkowo niedobra gruzińska brandy, ma przepalony, czy może raczej „przypalony” smak. Producent – Tiflisi Marani, moc – 40%, barwa – ciemna rdza. Jest to brandy dziesięcioletnia, producent chwali się czterema złotymi medalami na międzynarodowych wystawach… Może ja się nie znam, ale dla mnie to ona smakuje tak, jakby zalano owocowym destylatem przypaloną oponę.

holenderski producent alkoholi, w tym znanych likierów. Firma istnieje od 1693 oku, pod obecną nazwą od 1812, kiedy przejął ją Joannes Wenneker. Nadal pozostaje firmą rodzinną, choć już nie należy do Wennekerów, w 1903 roku odkupił ją Johannes Cornelis van der Tuijn, a dziś właścicielami są jego prawnuki. Sztandarowe produkty to: genever Wenneker Oude Proever, korn Wenneker Zeer Oude Korenwijn oraz likiery owocowe i aromatyzowane dla barów w 41 smakach. Wytwarzają też rum, gin, kremy (Pina Colada), syropy do koktajli (Grenadina). Wenneker jest też właścicielem innych znaków towarowych, jak: Goblet (produkuje genever), Olifant (gin, genever, wódka), Nikolski (wódka) i Highland Bull (whisky).

czołowy producent win i mocnych alkoholi w Izraelu. Firmę założył w 1882 roku baron Edmond de Rothschild, właściciel winnic Lafite w Bordeaux. Do firmy należy ponad 1400 hektarów upraw winnych, sprzedają ponad 15 mln butelek rocznie. Poza winami są producentem znakomitych brandy (m.in. 777), a także najbardziej znanego izraelskiego likieru – Sabra, o smaku czekoladowo-miętowym.

bardzo udany produkt Polmosu Bielsko-Biała, od niedawna sprzedawany w karafkach. Jest to likier robiony poprzez zalew sprowadzanego z Jamajki rumu na soku z polskich wiśni. W smaku deserowa słodycz, ale harmonijnie połączona z aromatycznym destylatem. Moc – 35%.

marka dystrybuowana przez Bartex-Bartol, w ofercie czterokrotnie destylowana wódka czysta i robione na jej bazie wódki smakowe: Vodka.pl Coffee, Vodka.pl Cranberry, Vodka.pl Mandarin, Vodka.pl Pear, Vodka.pl Pepper&Honey, Vodka.pl Żeń-Szeń. Żurawinowa, mandarynkowa oraz miodowa ostra niczym się nie wyróżniają, ta z ziarnami kawy jak dla mnie jest wstrętna, natomiast gruszkowa i żeń-szeń niewątpliwie warte uwagi.

likier wiśniowy z Polmosu Józefów o dominującym smaku pestki, jedna z najgorszych wiśniówek oferowanych na polskim rynku.

znany kalwados, firma powstała w 1821 roku w Normandii pod nazwą Debrise-Dulac, dziś nosi imię założyciela. Już w 1900 roku stała się liderem na rynku sprzedaży kalwadosów i palmę pierwszeństwa dzierży do dziś, przy czym 70% przychodów zapewnia eksport. Kalwadosy Père Magloire butelkowane są w kilku wersjach, podstawowa to Fine, dalej są V.S.O.P. i X.O., a także 12- i 20-letni. Te z wyższej półki, rozpoczynając od X.O., mają głęboki rozgrzewający smak, w którym znajdziemy zarówno cierpko-słodkie nuty typowe dla jabłek, jak i gorycz dębiny. W siedzibie firmy działa także Muzeum Kalwadosu, odwiedzane rocznie przez ok. 25 tys. turystów, zwiedzać można nie tylko wystawę poświęconą technologii produkcji lecz także należące do gorzelni piwnice, w których w 2500 dębowych beczkach dojrzewają trunki.

ceniona whisky z regionu Speyside, nazwa pochodzi od wioski Aberlour nad rzeką Lour. Gorzelnię założył tu w 1879 roku James Fleming, jednak ta spłonęła wraz z większością zapasów w pożarze z 1898 roku. Dziś należy do koncernu Pernod Ricard i jest jednym z głównych kupaży blendu Clan Campbell. Produkuje się tu także single malts, m.in. ożywczą dziesięcioletnią Aberlour oraz droższe i bardziej wysublimowane: 12, 16- i 18-letnie, starzone w dwóch rodzajach beczek – po Bourbonie i po sherry, a także mają głeboką, lekko słodką, mocną whisky typu cask strenght Aberlour A’Bunadh starzoną w beczkach po sherry oloroso.

(Карнобатска) to znana, świetnie promowana bułgarska marka alkoholi, słynąca z rakiji. Właścicielem jest firma Vinprom Karnobat, działająca od 1953 roku, nazwa pochodzi od regionu w Bułgarii słynącego z winnic. Vinprom Karnobat oczywiście ma w ofercie wina (m.in.: merloty, cabernety, chardonnay). Rakije to: Karnobatska Muskatova, Karnobatska Grozdova oraz Karnobatska Specialna Selekcija, ponadto specjalnie starzona w 230-litrowych beczkach, łagodna i złocista rakija Kehlibar. Firma oferuje też: brandy Karnobat, likier mietowy Karnobatska oraz mastikę Karnobatska. Na rynku bułgarskim jest to czołowy producent rakiji. Trunki starzone są w specjalnie dobieranych beczkach z bogatego wyboru odmian dębów: strandża, bałkańskiego, pirenejskiego i amerykańskiego białego dębu.

tania marka wódki oferowanej w sieci dyskontowej Żabka, poza czystą występuje w wersjach smakowych: cytrynowa, gorzka z miętą i gorzka. Wszystkie są niedobre, ale ta ostatnia najgorsza.

po litewsku nazwa oznacza jelenia, który widnieje także na etykiecie. Trunek występuje w trzech wersjach o mocy 35%: pigwa, żurawina, czarna porzeczka, jest także Starka Taurusis Elnias i pigwowy likier Taurusis Elnias o mocy 20%. Producentem jest firma Italiana z Kowna, której motto brzmi: „Jesteśmy zbyt mali by ryzykować złą jakość”. W przypadku tych napitków jakość nie jest zła, ale też nie jest zniewalająca, ot aromatyzowane wódki, trochę bardziej owocowe niż zazwyczaj.

popularna marka hiszpańskiej brandy, dostępna w wielu barach na całym świecie i wystepująca w trzech odmianach – tania pięcioletnia, a także dzesięcio i doskonała dwudziestoletnia. Rodzina Torres prowadzi swoje Bodegas od XVII wieku, poza brandy wytwarzają także wino z winogron ugni blanc i parellada. Te wina właśnie służą do destylacji brandy, która odbywa się w miedzianych alembikach. Trunek starzony jest w beczkach z francuskiego dębu z Limousin. W smaku czujemy przede wszystkimn delikatność bakalii – rodzynki, suszone morele, orzechy.

marka chilijskiego pisco, czyli odmiany winogronowej białej brandy, w tym przypadku destylowanej z winogron muszkatowych. Występuje w kilku odmianach, w zależności od okresu starzenia. Najbardziej znane (sprzedawane również w Polsce) jest Pisco Reservado Capel Moai Statue w eleganckiej ceramicznej butelce przypominającej posąg Moai z należących do Chile Wysp Wielkanocnych. Bardzo delikatne, o wyrazistym muszkatowym smaku, leżakuje minimum dwa lata w dębowych beczkach, znakomite na początek przygody z pisco. Moc – 40%.

baskijski likier (hiszpańska nazwa to Pacharán), traktowany jako digestif i podawany mocno schłodzony lub na kostkach lodu. Robiony jest z maceratu z tarniny, z dodatkiem anyżku, ziaren kawy, wanilii. W smaku słodko-cierpki, orzeźwiający, bardzo dobry i niepowtarzalny, zupełnie inny niż angielski sloe-gin, również robiony z maceratu tarniny. Moc 25-30%, barwy różowego wina. W regionie Navarra znany od średniowiecza. Wprowadzony do masowej sprzedaży (butelkowany) od 1956 roku pod marką Zoco przez rodzinną firmę Ambrosio Velasco, którego krewni lokalnie produkowali patxaran od 1816 (obecnie właścicielem marki Zoco jest Pernod Ricard). Inne znane marki to: Etxeko, Kantxa, Barañano Atxa czy Baines. Rocznie produkowanych jest 7 milionów litrów.

whiskey w stylu Kentucky Straight Bourbon, teoretycznie z długą tradycją, Augustus Bulleit produkował swój trunek już w latach 30. XIX wieku. Zmarł w 1860 roku, a wraz z nim do historii przeszła marka. Wskrzesił ją jednak według starej receptury potomek Augustusa – Tom Bulleit. Nowy Bourbon pojawił się na rynku w 1987 roku, powstał i do dziś pędzony jest w znanej gorzelni Four Ross, początkowo właścicielem marki był Seagram, obecnie należy ona do Diageo. Ponieważ aż 29% kupażu stanowi whiskey żytnia, to Bulleit ma ostry smak. Przez siedem lat starzony jest w beczkach z amerykańskiego dębu i właśnie dębowe nuty zdecydowanie dominują, ponadto wyczuwa się miód i wanilię, ale też mniej przyjemne smaki przefermentowanej kukurydzy i politury, przez co lepiej smakuje na kostce lodu. Nie ma jednak co wybrzydzać, sprzedawany w hipermarketach jest atrakcyjną propozycją cenową jeśli chodzi o Bourbona, przynajmniej w Polsce – butelka 0,7 l kosztuje poniżej 60 zł.

(Зубровая) to produkowana w Rosji, na Białorusi i Ukrainie wódka na trawie żubrowej. Białoruska, podobnie jak polska Żubrówka czy litewska Stumbrinė, produkowana jest na trawach z Puszczy Białowieskiej. W smaku wszystkie są podobne, delikatne, aromatyczne, ziołowe o słodkawej nucie trawy.

potężna marka mieszanej szkockiej whisky (a także sieci sklepów), wsytaępującej w różnych kategoriach cenowych – od taniej i przeciętnej Ballantine’s Finest po znakomite blendy dłużej leżakujące, z których już 12-letnia jest bardzo dobra, a są też 17-, 21- i 30-letnie. Jedniocześnie Ballantine’s to jeden z najstarszych blendów, mieszana whisky 30-letnia pojawiła się na rynku już w latach 20. XX wieku! Sama firma powstała w 1827 roku, kiedy George Ballantine otworzył w Edynburgu swój sklep z whisky. Firma szybko się rozwijała m.in. dzięki własnym blendom, które pod koniec XIX wieku były już eksportowane na wszystkie kontynenty. W 1936 roku rodzina Ballantine sprzedała biznes, właścicielem stał się kanadyjski Hiram Walker. Dziś marka jest własnością koncernu Pernod Ricard, a zarządza nią firma Chivas Brothers. Nawet na najprostszą wersję blendu wchodzi ponad 40 różnych spirytusów, podstawą są mniej znane malty ze Speyside: Glenburgie i Miltonduff, ale w skład Ballantine’sa wchodzą whisky ze wszystkich stron Szkocji tak dobrane by mieszanka miała łagodny, słodkawy, ale jednocześnie bardzo różnorodny charakter. O ile Finest ma głównie owocowo-waniliowe nuty, to już w dwunastoletnim trunku czuć także posmak dymu i torfowiska, w przypadku mieszanek 21- i 30-letnich znajdziemy dodatkowo smaki wrzosowe czy przypraw korzennych. To naprawdę znakomite blendy. Warto wydać więcej pieniędzy by rozkoszować się perfekcją mistrzów kupażu.

(Тиса) doskonała ukraińska brandy, nazywana tam koniakiem, produkowana od 1967 roku w Użhorodzie. Swoją nazwę zawdzięcza rzece Cisie. Wielokrotnie nagradzana, dorównuje dobrym francuskiem koniakom, delikatna, w smaku wanilia, czekolada, ale i dębina. Starzona przez 6 lub 8 lat. Moc – 42%.

francuska destylarnia założona 1889 roku. Maison René Laclie, bo taka jest pełna nazwa, wciąż pozostaje w rękach rodziny, spadkobierców założyciela. Do swoich kupaży używa destylatów ze wszystkich odmian winogron z regionu Cognac. Koniaki wypuszczane są na rynki w trzech liniach.  Pod marką Laclie sprzedawane są bardzo łagodne trunki o waniliowo-miodowo-owocowej nucie. Nie są one drogie, nawet 16-letnie XO oferowane jest u nas w cenie poniżej 200 zł za karafkę 0,7 l. Sztandarowa i bardziej prestiżowa jest linia Léopold Raffin, a w niej kupaże liczące sobie ponad 20 lat, te koniaki również są łagodne, ale o bardziej wyrazistym smaku dębiny oraz suszonych owoców, orzechów. Bardziej korzenne smaki odnajdziemy w produktach sygnowanych marką Edouard Larcy. W każdej linii znajdziemy koniaki od VS do XO, a także specjalne kupaże złożone z najstarszych destylatów, sprzedawane w eleganckich karafkach i oczywiście drogie. Produkują również wyśmienitą brandy pod marką Auguste Barreau, wśród nich wyróżnia się 15-letnia o złożonych aromatach kwiatów, korzeni, wanilii, a nawet chilli.

najbardziej znany meksykański likier i jeden z najpopularniejszych likierów kawowych na świecie. Bardzo słodki, oleisty, smakuje trochę jak cukierki kukułki rozpuszczone w rumie, z nutą wanilli. Ma elegancki kolor espresso, robiony z przebranych, najlepszych ziaren meksykańskiej kawy oraz rumu. Historia likieru sięga 1936 roku, jego twórcą był Pedro Domecq. Firma połączyła się w 1994 roku z Allied Domecq, a od 2005 roku jest w grupie Pernod Ricard. Moc likieru to 20% (do 2004 roku było to 26,5%). Dostępna w tysiącach barów na całym świecie, jest składnikiem wielu popularnych koktajli, m.in.: B-52, Baby Guinness, Black Russian, White Russian czy Mudslide. Można także pić samą na kostkach lodu lub z dodatkiem mleka.

w XIX wieku na małej szkockiej Wyspie Arran było blisko 50 gorzelni, dziś jest jedynie Arran Distillery, która na dodatek nie ma historii, założono ją dopiero w 1995 roku – jej twórcą był Harold Currie, przez lata dyrektor zarządzający w Chivas Brothers. Arran robi bardzo dymne, głębokie whisky, przypominające nieco te z Islay. Produkują zarówno whisky typu single malt: The Arran Malt, Robert Burns i Machrie Moor oraz blendy: Lochranza i Robert Burns (nazwisko szkockiego poety pojawia się na dwóch rodzajach whisky, Arran Distillery jest mecanasem fundacji World Burns Federation). Malty są ciężkie, wyraźnie torfowe, blendy są bardziej orzeźwiające, choć zarówno z nutami torfu jak i soli. Produkują także likier na bazie single malt – Arran Gold Single Malt Whisky Cream Liqueur (17%).

jedna z najbardziej znanych marek szkockich blendowanych whisky, z charakterystycznym białym kliperem na żółtej etykiecie. Powstała w 1923 roku, jej twórcą jest Charles Julian, obecnie należy do Edrington Group, który w swoim portfolio mają m.in. The Famous Gruse. Ma jasną barwę nawet w wersjach starzonych przez wiele lat i trochę surowe nuty whisky zbożowych, ale są one wzbogacone zarówno torfową goryczą słodów, jak i waniliową słodyczą. Jak rzadko która blendowana whisky ma bardzo wyraźny smak dębiny. Łącznie składa się na nią ponad 20 szkockich maltów plus grain whisky. Absolutnie warta polecenia w wersji podstawowej, która wyróżnia się na tle łagodnych przeważnie blendów, natomiast wersje starzone (12-, 15-, 18-lat) nie oferują wiele więcej i przez to rozczarowują. Rarytasem jest Cutty Sark 25-letnia.

iście królewska marka wśród kanadyjskich whisky, eksponująca słodycz słodowanego żyta, zupełnie niepowtarzalna, bo ma w sobie zarówno ostre składniki amerykańskiego Bourbona jak i delikatność szkockiego maltu i bez wątpienia najlepiej oddaje wyjątkowość kanadyjskiej sztuki gorzelniczej, bo tylko oni słodują żyto dla potrzeb produkcji whisky, a do wytworzenia Crown Royal wykorzystano ok. 50 destylatów. Ta niezwykła whisky destylowana jest w trzech alembikach piwnych, a następnie czterokolumnowym rektyfikatorze, wykorzystuje się oczywiście kukurydzę, żyto, ale też słodowaną pszenicę. Crown Royal ma specyficzny smak, bardziej będzie on odpowiadał miłośnikom Bourbonów niż whisky szkockich, ale naprawdę warto docenić bogactwo tego trunku, są tu i słodycz, i pikantność, i przydymienie, smaki miodu, soczystych moreli, korzeni, dębiny, jednak przede wszystkim wyrazista ostrość starzonej żytniówki. Crown Royal produkuje firma Gimli, niegdyś należąca do Seagram, obecnie będąca częścią koncernu Diageo. Whisky sprzedawana jest w charakterystycznych butelkach, które mają nawiązywać do kształtu korony (kupaż powstał w 1939 roku z okazji wizyty króla Jarzego VI). Crown Royal jest podstawowym składnikiem mocnego drinku Canada Day, składają się na niego ponadto: sloe gin, triple sec, likier Galliano i sok pomarańczowy.

ta marka blendowanej whisky jest liderem w swojej ojczyźnie, czyli w Szkocji, wyprzedza zarówno Johnnie Walkera jak i Ballantinesa, a ponadto wciąż jest własnością niedużej firmy a nie jednego ze światowych koncernów, należy do Edrington Group (właścicieli m.in. Cutty Sarka i Macallana). Sprzedawana w wielu wersjach: 10-, 12-, 15-, 18-, 21- i 30-letnie, ale najbardziej znana i popularna jest najtańsza The Famous Grouse Finest Scotch Whisky, która składa się głównie z własnych maltów Macallan i Highland Park oraz whisky zbożowej. Ma przyjemny i łagodny smak, znajdziemy w nim zarówno nuty torfowe, jak i owocowe, szczególnie cytrusowe, dębowe i słodycz sherry. W tej kategorii cenowej jest to naprawdę atrakcyjna whisky, moim zdaniem lepsza niż Finest Ballantines czy Johnny Walker Red Label, gdyż w większym stopniu ujawnia bogactwo tego trunku. W sam raz dla osób, które rozpoczynają przygodę z whisky i szukają czegoś innego niż tanie blendy sprzedawane w hipermarketach. Pardwa na etykiecie Famous Grouse jest jednym z symboli Szkocji. Sam blend powstał w 1896 roku i początkowo nosił nazwę The Grouse Brand. Jego twórca, Matthew Gloag, prowadził sklep spożywczy w Perth, pierszą etykietę z pardwą zaprojektowała jego córka. Współcześnie sympatyków trunkowi bez wątpienia dodają zabawne reklamy telewizyjne – z udziałem zarówno ptaków żywych jak i animowanych, można je oglądać na YouTube.

nazwa tych likierów pochodzi od łacińskiego ros solis, czyli słoneczna rosa. Zaczęto je wyrabiać już w XIV wieku, początkowo we Włoszech. W Polsce produkowane są od XIX wieku, w Łańcucie – obecnie przez łańcucki Polmos. Mamy trzy rodzaje rosolisów: najbardziej znany na olejku różanym (moc 39%), kawowy (40%) i ziołowy-gorzki (35%) wytwarzany z ponad 20 gatunków ziół. Rosolisy są słodkie (nawet jeśli nazywa się gorzki), nadają się do deserów, do kawy. Moim zdaniem najlepszy jest różany. W domowych warunkach wyrabia się np. roso lisy szafranowe. Tajemnicą rosolisów (po włosku rosoglio) jest właśnie dodawany olejek różany. Obecnie poza Polską prawdopodobnie nie są wytwarzane. W angielskiej literaturze nieraz mylnie nazywane są kordiałami.

jeden z najbardziej znanych koniaków, produkowany od 1715 roku, jego twórcą był Jean Martell mieszkający w Cognac. Mistrzowie blendowania łączą przy produkcji Martella eau-de-vie uzyskane z różnych regionów: Borderies, Grand Champagne i Fins Bois. Dojrzewa w specjalnie przygotowywanych, ręcznie wykonanych, dębowych beczkach z drewna z lasów Troncais. Obecnie Martell należy do grupy Pernod Ricard (od 2002 roku), wcześniej – od 1988 roku należał do Seagram, a jeszcze wcześniej przez ponad 250 lat był własnością rodziny Martellów. Smak ma zdecydowany, nieco ziemisty, mocno wyczuwa się aromat dębiny, jest znacznie ostrzejszy niż np. Rémy Martin, Meukow czy Godet. Sprzedawany w podstawywch wersjach: VS, VSOP, XO (w pięknych karafkach), ale też w edycjach rocznikowych i limitowanych: Noblige, Cordon Bleu, Creation, L’Or czy L’Art de Martell.

najbardziej znana i najlepiej sprzedawana marka koniaku, znana z nietypowych promocji (np. adresowane do młodych ludzi kolorowe butelki Hennessy Flask o objętości 200 ml i w bardzo przystępnej cenie – dostępne także w Polsce). Do firmy Jas Hennessy & Co. należy obecnie ok. 40% światowej sprzedaży koniaku. Firmę założył Irlandczyk (!), Richard Hennessy w 1765 roku i do dziś jest ona w rękach rodziny Hennessy. W smaku łagodny, owocowo-waniliowy, ale też z ostrzejszą nutą, wyraźnie czuć dębinę – można powiedzieć, że ma smak, który najbardziej kojarzony jest z koniakiem, różne eau-de-vie są tak blendowane by uzyskać smak odpowiadający miłośnikom złotego trunku. Ma bardzo dobrze rozpoznawalną markę, rozlewany jest do charakterystycznych pękatych kieliszków przypominających kształtem szklanki do whiskey – zapewne na cześć irlandzkiego rodu. Sprzedawany w dużej liczbie odmian, niektórych limitowanych do zaledwie 2000 butelek, poza VS, VSOP i XO, są to m.in.: Hennssy Black i Hennessy White, Pure White, Paradis, Diptyque czy bardzo ekskluzywny Richard Hennessy, a i cała masa wydań jubileuszowych. Najpopularniejszy jest jednak najtańszy, najłatwiej dostępny Hennessy VS.

litewska wódka paprykowo-miodowa, ostra i raczej wstrętna, niestety śmierdzi spirytusem, moc – 40%. Kiedyś produkowana pod marką Lietuviška Pipirine, obecnie Sobieski Pipirine po tym jak w 2003 roku firma Belvedere przejęła markę Vilniaus Degtine. Pod nazwą Pipiras su medumi sprzedawana przez innego litewskiego potentata – gorzelnię Stumbras, również niedobra. Odpowiednik bardzo pupularnych w Rosji, na Ukrainie czy Białorusi wódek Medovaya s percem.

typowy likier śmietanowy na bazie whisky single malt, w tym przypadku z gorzelni Arran Distillery z Wyspy Arran. Słodki i kremowy, nuty toffie, czarne porzeczki, poziomki, wanilii, czarnej czekolady, mięty. Ma 17%, dla mnie jest za słodki, ale to kwestia gustu, zdobył srebrny medal w konursie The World’s Best Whisky Liqueur 2007.

zrównoważony ziołowy likier słowackiej firmy Bairnsfather, wyrabiany z lokalnych górskich roślin, m.in.: goryczki żółtej, tataraku, arcydzięgla czy rumianku, który nadaje trunkowi przyjemnego aromatu. Moc – 40%.

(Липа с медом) to produkowana w Rosji, na Białorusi i Ukrainie wytrawna wódka z dodatkiem lipowego miodu, niestety zazwyczaj bardzo niskiej jakości.

(Медовая c перцем) to popularna w Rosji, Białorusi, Ukrainie a także na Litwie i Łotwie ostra wódka z dodatkiem miodu i ostrej papryczki chilli (ewentualnie pieprzu Cayenne). Bardzo pikantna i moim zdaniem obrzydliwa. Produkuje ją m.in. ukraiński Nemiroff, ale też np. Bulbash, Glazovskaja, Znatnaja i wiele innych.

bardzo dobra australijska brandy o smaku owoców, orzechów, rodzynek i dębiny. Sprzedawana zarówno w taniej wersji trzygwiazdkowej (Classic Pot Still), zresztą zupełnie dobrej, jak i bardziej złożonych – od VSOP po siedmioletnią XO oraz 30-letnią Reserve, która jest rarytasem na Antypodach. Marka istnieje od 1925 roku, brandy jest dwukrotnie destylowana w tradycyjnych alembikach. Jest to najlepiej sprzedawana brandy w Australii, ceniona za jej słodki smak, który przypomina hiszpańskie brandy solera.

najwyższej klasy alkohol jabłkowy wytwarzany według tradycyjnych receptur. Podobnie jak w Apple brandy procesowi destylacji poddaje się cydr, czyli lekki alkohol uzyskany z fermentacji jabłek. Cyder spirit lub Apple brandy jest rozpowszechniony w Stanach Zjednoczonych od początku XIX wieku i dość powszechnie nazywany jest Apple Jack, jednak oryginalnie właścicielem marki jest firma Laird’s. William Laird przybył ze Szkocji na nowy kontynent w 1698 i osiedlił się w Monmouth County, w stanie New Jersey, gdzie zaczął jako pierwszy destylować cydr. Podobno był to ulubiony trunek prezydenta George’a Washingtona. Laird’s Apple Jack jest blendem, podobnie jak whisky, w tym przypadku kupażowane są słodkie jabłkowe brandy starzone przez okres 4-6 lat w dębowych beczkach, mieszane ze zbożowym alkoholem, co sprawia, że ostateczny smak jest pomiędzy Apple brandy a Bourbonem. Bardzo szlachetny, głęboki, z ostrą zbożową nutą, ma miodową barwę i moc 40%.

mniej udany likier ziołowo korzenny niemieckiej firmy HUS z Schlettau, za bardzo dosłodzony i bez wyraźnej nuty, moc – 32%, rdzawo brązowa barwa, kwiatowy aromat.

dość drogi i elegancki włoski likier na bazie 12 letniego rumu, miodu, korzeni i aromatycznych ziół. Niezwykle łagodny, deserowy smak, producent zaleca pić mocno schłodzony, ale dobrze smakuje także w temperaturze pokojowej. Oleisty, mahoniowej barwy, o mocy 30%. Producentem jest firma Marzadro, która destyluje m.in. własne grappy.

najbardziej znana grecka brandy robiona jest inaczej niż typowe brandy winogronowe. Podczas filtracji do destylatu dodawane są aromatyzujące składniki – zioła i płatki róż, dzięki którym Metaxa ma słodkawy smak. Do surowego destylatu dodaje się także muszkatowe wina z Limnos i Samos. Jej twórcą jest Spyros Metaxa – plantator winogron z Pireusu. Pierwsza z jego brandy trafiła na rynek w 1888 roku. Metaxa powstaje z winogron savatiano, tych samych, z których powstaje wino Retsina, a także używanych do produkcji rodzynek winogron sułtańskich. Po destylacji brandy leżakuje w beczkach z dębu z Limousin przez okres od 5 do 30 lat. Wiek Metaxy określają gwiazdki (3, 5, 7) odpowiadające latom leżakowania. Jest także Metaxa Grande Fine sprzedawana w pięknych porcelanowych karafkach – piętnastoletnia oraz Metaxa Private Reserve – trzydziestoletnia.

tę niezwykłą gorzelnię produkującą whisky według szkockich receptur założył w 1934 roku Masataka Taketsuru, nazywany ojcem japońskiej whisky. Był potomkiem rodziny od XVIII wieku produkującej sake. Wcześniej studiował w Glasgow, praktykował w szkockich gorzelniach. Współtworzył pierwszą japońską whisky Yamazaki. Własną wytwórnię założył w Yoichi, na wyspie Hokkaido, przekonany że północne chłody będą służyły leżakowaniu trunków o wyraźnie torfowym smaku. Ich druga gorzelnia, Miyagikyo Distillery, mieści się w dużym mieście Sendai, gdzie w tradycyjnych alembikach (podobnie jak w Yoichi) wytwarza się doskonałe słodowe trunki. Poza typowymi single malts, które mogą konkurować z najlepszymi Maltami ze Szkocji, na mniejszą skale wytwarza się tu destylaty z innych zbóż, m.in. z kukurydzy. Whisky dojrzewa w 18 magazynach, głównie w beczkach bo Bourbonie, ale także  w importowanych z Europy. Oferta obejmuje malty, blendy i whisky typu single cask. Z maltów są to: Taketsuru Pure Malt (rarytasy 12, 7 i 21 letnie), Single Malt Yoichi (10, 12, 15 i 20 lat), Single Malt Miyagikyo (10, 12 i 15 lat) oraz Pure Malt (trzy rodzaje whisky bedących tak naprawdę vatted malts, czyli mieszanką single malts – ze Szkocji, z gorzelni Miyagikyo i z gorzelni Yoichi: White, Red i Black). Dalej jest dziesięć gatunków blendów, wśród nich znane w Polsce From The Barrel czy All Malt i są to doskonałe, a jednocześnie mocno zróżnicowane mieszanki. W kategorii whisky z jednej beczki są dwa rodzaje: Single Cask Yoichi i Single Cask Miyagikyo, obydwie o mocy 50-64%, obydwie dostępne tylko w Japonii. W Europie znane są głównie whisky z Yoichi, czyli z destylarni Nikka i z powodzeniem mogą one konkurować z najlepszymi trunkami w swoich kategoriach, mają złożony, wyrazisty smak. Warto dodać do nich kilka kropel wody, wówczas ujawniają w pełni swoje aromaty. Japończycy piją je w długich szklankach (można kupić w Polsce zestaw z taką szklanką) i dodają dużo wody, ale moim zdaniem szkoda bo to whisky naprawdę wyjątkowa. Jeżeli ktoś chce wiedzieć więcej, to jest polska strona – www.nikka.pl, poza tym można ją kupić u nas w wyspecjalizowanych sklepach.

producent koniaku, który rozpoczął działalność w 1859 roku i wciąż pozostaje firmą rodzinną. Dysponują tradycyjną gamą kupaży od bardzo owocowego VS, przez VSOP, Napoleon, VSOP Superieur po złożone, mahoniowe w barwie, sprzedawane w eleganckich karafkach XO. Jest też osobna linia bardziej wytwornych koniaków robionych wyłącznie z winogron z Grande Champagne, a wśród nich m.in. doskonałe Reserve – ciężkie, o nutach tytoniowych. Butelkują także dwie odmiany pineau des Charentes oraz koniaki rocznikowe: 1967, 1968, 1969, 1970, 1987, 1988.

pierwszy wysokiej klasy polski likier czekoladowy, robiony w Polmosie Siedlce na bazie żytniej wódki Chopin oraz słynnej czekolady Wedla. Łagodny, nie za słodki, trochę się rozwarstwia, ale nie za gęsty, bardzo czekoladowy, o mocy 18%. Elegancka butelka, a likier pieni się w kieliszku. Można również pić na ciepło.

doskonała wódka produkowana przez firmę Dębowa Polska, najlepszy z ich trunków. Łagodny, niemal bezwonny spirytus i bardzo wyrazisty słodki aromat ciasta ze śliwkami. Klarowna, o mocy 40%.

odpowiednik włoskiego Limoncello produkowany przez bawarską firmę Lantenhammer, bardzo cytrusowy, a jednocześnie słodki, o mocy 18%.

narodowy trunek Meksyku destylowany z błękitnej agawy (agave tequilana). Jej produkcja jest ściśle kontrolowana przez system Norma Oficial Mexicana, który określa gdzie i jak można destylowac tequilę. Główny region produkcji to stan Jalisco, gdzie działa aż 117 gorzelni, pojedyncze firmy działaja także w innych stanach. Nazwa pochodzi od miasta Tequila w stanie Jalisco, a cały ten region został wpisany na listę dziedzictwa UNESCO jako „kraina agawy”. Nazwę tequila można nadać tylko trunkom wytwarzanym w miastach, które mają zezwolenie, drugi wymóg to destylat musi zawierać minimum 51% błękitnej agawy. Dla potrzeb destylacji wycina się rdzenie agawy, tzw. piñas, które się podgrzewa i uzyskuje z nich aquamiel, czyli wodę miodową. Duża zawartość cukru ułatwia fermentację, jednak ogromne zapotrzebowanie na tequilę sprawia, że plantacje błękitnej agawy nie nadążają z zamówieniami gorzelni – agawa błękitna dojrzewa przez około osiem lat. Stąd często dodaje się inne gatunki agawy (jest ich ok. 140) lub nawet alkohol z trzciny cukrowej czy melasy. Tequila, która nie jest zrobiona w 100% z agawy błękitnej nazywa się mixto. Oczywiście najdroższe, najlepsze i najbardziej cenione są marki ze 100% agawy błękitnej starzone w beczkach. Młoda, nieleżakowana tequila ma przezroczysty kolor i nosi nazwę plata, silver lub blanco (srebrna lub biała). Tequila znana jako złota (gold lub oro, a w Meksyku zwykle – joven lub avocado) to także trunek niestarzony, zabarwiony karmelem. Złota tequila to zawsze mixto. Szlachetniejsza jest tequila reposado (lub rested), o takiej samej barwie jak złota, ale ta jest krótko starzona w beczkach i prawie zawsze zawiera więcej niż 51% błękitnej agawy. Tequila leżakowana przez co najmniej rok nosi nazwę añejo (lub aged), w tym przypadku jest to prawie zawsze 100% agawy błękitnej, trunek starzony jest w beczkach po bourbonie lub po koniaku. Extra añejo (lub reserva, lub ultra aged) to najwyższej klasy tequila leżakowana co najmniej przez trzy lata, 100% agawy błękitnej. Smak tequili rózni się w zależności od gatunku, najlepsze są zdecydowanie te 100% agawy, są łagodniejsze od mixto, mają nie tylko wyraźny i charakterystyczny miodowy smak agawy, ale też aromaty owoców, wanilii, przypraw korzennych oraz szlachetny aromat dębiny. Najbardziej znana marka to José Cuervo (co trzecia butelka sprzedawana na świecie pochodzi od tego destylatora, który jako pierwszy zaczął produkować tequilę). Inne znane marki to: Sierra, Sauza, Olmeca, Herradura. Do najlepszych należą także: El Conquistador, Casa Noble, Cabo Wabo, La Cofradia, Milagro, Porfidio, Tequila 1921, Esperanto, Agavita, Corralejo, Casco Viejo, Herencia de Plata, La Cava de Don Agustin, patron, Penacho Azteca czy Scorpion. Tańsze ale niezłe są m.in.: Alma Azteca, Pepe Lopez czy Don Cruzado. Meksyk eksportuje tequilę w beczkach, która rozlewana jest później w innych krajach, większość w Stanach Zjednoczonych, ale wiele też w Europie, jest ona sprzedawana pod lokalnymi markami i zawsze jest to mixto.

wielki chorwacki kombinat produkujący słodycze, w tym czekoladę i alkohole. Założona w 1921 roku gorzelnia Zvečevo początkowo należała do Stocka, potem została znacjonalizowana, od 1951 roku działa pod obecną nazwą, od 1993 roku jest spółką akcyjną. W ofercie: tania brandy Zvečevo oraz luksusowa brandy Jubilarni, rum Corida, ceniony pelinkovac Zvečevo, likier ziołowy Barun, winiak Trenk. Pod marką Alvir sprzedawane są wysokiej jakości destylaty owocowe: morelowica, śliwowica, gruszkowica i rakija z wytłoków winogron (Vinovica). 

całkiem przyzwoita, biorąc pod uwagę niską cenę, niemiecka brandy o ciemnobursztynowej barwie i mocy 36%. W smaku zarówno słodsze nuty rodzynek, orzechów, jak i ostrzejsze – tytoniu i przypieczenia. Produkuje firma Chantré & Cie z Eltville.

produkowany w niemieckim Flensburgu Rum-Verschnitt, czyli destylat, w którym co najmniej 5% zstanowi oryginalny rum z trzciny cukrowej, a reszta to lokalne destylaty. Pott to jedna z najbardziej znanych marek rumów z Flensburga, firmę założył w 1848 roku Hans Heinrich Pott. Trunek ma łagodny, lekko winogronowy smak z wyraźnymi akcentami dębowej beczki. Występuje w wersji 40% i 54%.

niezwykle popularny likier z owoców marakui, które mają bardzo ładną angielską nazwę – passion fruit. Producentem jest słynący ze znakomitych likierów i koniaków francuski koncern Rémy Cointreau Group, choć większość reklam sugeruje, że likier pochodzi z egzotycznej wyspy Puerto Rico. Mniej popularne, tak samo butelkowane (charakterystyczna czarna butelka, pomarańczowe palmy i wielki żółty logotyp z nazwą) są likiery Passoã z: ananasa, mango oraz kokosa. Używana jako składnik koktajli. Wprowadzona na rynek dopiero w 1986 roku, jednak dzięki bardzo ofensywnym kampaniom reklamowym szybko podbiła europejskie bary. Zawartość alkoholi – 17%. Trochę za słodkie by konsumować samodzielnie. Osobiście z marakujowych likierów najbardziej lubię Berentzena.

tania brandy butelkowana dla niemieckich marketów, w smaku jabłkowo-ziemista, dość łagodna, o ładnej bursztynowej barwie. Jak na najniższe kategorie cenowe jest zupełnie przyzwoita, moc – 36%.

wyśmienity niemiecki likier ziołowy (kräuterlikör) produkowany od 1858 roku przez Peter Busch Likörfabrik z Düsseldorfu. Do produkcji wykorzystano aż 98 składników – ziół, jagód, owoców, po maceracji i destylacji likier jest przez rok starzony w ceramicznych cysternach. W efekcie dostajemy harmonijny słodko-gorzki likier z wyraźną nutą jagód i wiśni, o mocy 42%.

czegóż to Włosi nie wymyślą?! Likier na bazie oliwek jest delikatny i olesity, a gdy rozetrzemy kroplę na dłoni, okazuje się że również tłusty. Bynajmniej jednak nie smakuje jak oliwa! Oliwki macerowane są razem z ziołami, wyczuwa się smak tataraku i tymianku, jest też dosłodzony, ale nie przesadnie, dzięki czemu nadaje się zarówno jako digestif jak i aperitif. Specjalność regionu Apulia, moc ok. 30%.

marka doskonałego rumu z wyspy Antigua produkowanego przez Antigua Distillery Ltd. w wersjach: trzyletni, pięcioletni i Extra Old. Ten pięcioletni jest na liście dziesięciu najlepiej rozpoznawalnych rumów magazynu „Forbes” i rzeczywiście jest wyjątkowy – o smaku orzechów laskowych, bakalii, wanilii, pomarańczy. To jeden z najbardziej niezwykłych rumów świata.

tradycje produkcji wina w normandzkiej Château du Breuil sięgają XVI wieku. Dziś gorzelnia i piwnice tworzą zabytkowy kompleks obejmujący m.in. udostępniany zwiedzającym zamek. Do producenta należy dzis ponad 20 tysięcy jabłoni, a na litr kalwadosu zużywanych jest 27 kg jabłek. Château du Breuil oferuje szeroką gamę kalwadosów – od Fine Calvados starzonego w debowych beczkach przez dwa lata po Calvados Royal, który leżakuje ponad 25 lat. Są też specjalne edycje, np. kalwadosy z wybranych beczek po szkockich whisky czy kalwadosy aromatyzowane oraz likiery na bazie kalwadosu o smakach: waniliowym, czekoladowym czy śliwkowym. Firma butelkuje także wyborne Pommeau de Normandie Château du Breuil.

hiszpańska odmiana brandy, która leżakowała w beczkach po sherry (metoda zwana Solera, stąd też często mówi się Brandy Solera). Zawsze ma delikatny, słodkawy smak, jednak aromat związany jest z odmianą sherry, która wcześniej była beczkowana: Oloroso, Pedro Ximénez, Fino czy Amontillado. Nieodłacznie kojarzy się z czarnym bykiem – za sprawą kampanii reklamowych Osborne Brandy Veterano, w której herbie jest byk. Tradycje jej produkcji sięgają XVI wieku, wówczas nazywała się Holandas. Pierwszą markę Brandy de Jerez wprowadzono na rynek w 1874 roku, była to brandy Fundador. Oznaczenia na butelkach Brandy de Jerez informuja o tym jak długo była starzona w beczkach: Solera minimum przez 6 miesięcy, Solera Reserva minimum przez 12 miesięc i Solera Gran Reserva – minimum 36 miesięcy. Najlepsze trunki starzone są 12 i więcej lat. Poodbnie jak koniaki czy whisky Brandy de Jerez są kupażowane, często butelkuje się trunek złożony z 15 lub więcej destylatów. Moc butelkowanej brandy to 36-45%. Najbardziej znana jest Veterano, inne popularne marki to: Soberano, Real Tesoro, Carlos I, Cardenal Mendoza, 103, 501, Fundador, Terry Centenario, Lepanto, Fernando de Castilla, Romate czy Imperio Solera.

butelkowana w Polsce przez Wyborowa S.A. (dawniej Polmos Zielona Góra) na bazie szkockich blendów, zupełnie pozbawiona cech charakterystycznych, owocowość złamana jest goryczą, dominuje smak słodu. Jest bardzo tania (39 zł za 0,7 l), ale lepiej dołożyć 15 zł i kupić Finest Ballantine’s. Nadaje się natomiast do koktajli, np. ciekawego smaku nabiera miodowy Krupnik po dodaniu odrobiny whisky (ok. 20% zawartości kieliszka), a jej jakość nie ma znaczenia bo i tak dominuje słodycz likieru, więc można śmiało lać najtańszą na rynku.

bardzo ciekawy, przyjemny w smaku estoński likier ziołowo-owocowy, o wyrazistym smaku cynamonu i jabłek. Jest w nim słodycz, ale i nuta pikantna (jednym ze składników jest czarny pieprz, innym mięta). Ogółem macerowane 20 różnych składników. Likier ma rdzawy kolor i moc 45%, jednak w smaku jest zaskakująco lekki. Producentem jest znana estońska gorzelnia Liviko.

jedna z lepszych niemieckich tanich brandy produkowanych dla sieci dyskontowych. Ma 36%, ciemnobursztynową barwę, o wyrazistym, ciężkim smaku – tytoniu oraz białych winogron i jabłek.

najbardziej znana, najlepiej sprzedawana na świecie (ponad 5 mln butelek rocznie) marka tequili. Marka wiąże się z gubernatorem miasta Tequila w Jalisco, Jose Cuervo i sięga 1758 roku. Firma, która dziś nazywa się La Rojeña jest najstarszą legalną gorzelnią w Meksyku (samą fabrykę oddano w 1812 roku) i nadal jest w rękach rodziny Cuervo. Jak wszystkie tequile robiona jest z niebieskiej odmiany agawy (Agave tequilana), współcześnie coraz rzadszej i coraz droższej. Niestety, podobnie jak inni producenci, tak i Cuervo w swoich najbardziej znanych markach (Tequila Clasico, Joven, Especial) zarówno w wersjach gold jak i silver stosuje dozwolone prawem 51% destylatu z agawy, resztę zaś uzupełnia innymi destylatami, głównie z melasy. W wersji reposado starzona jest przez trzy miesiące dębowych beczkach. Tequile te są delikatne w smaku, a jednocześnie aromatyczne, doskonałe do drinków jak choćby Margarita. Znacznie lepsza (i droższa) jest starzona przez minimum 12 miesięcy Jose Cuervo Black Medallion – mocniejsza, bardziej wyrazista. Dla koneserów marka Jose Cuervo zaczyna się jednak od tych, które robione są w 100% z agawy, o wspaniałym soczystym i lekko słonym aromacie egzotyki – Jose Cuervo Tradicional (silver i reposado) i te z najwyższej półki: Platino z serc agawy (piñas) i Reserva de la Familia z serc agawy, starzona w beczkach przez minimum 10 lat, przechowywana w piwnicach z wulkanicznej skały (wprowadzona na rynek w dwusetna rocznicę firmy). Nie ma na świecie lepszej tequili niż ta ostatnia.

z olejku pomarańczy bergamota produkuje się dość mdłe likiery, znane m.in. we: Francji, Włoszech, Austrii i Niemczech. Mają one aromatyczny, kwiatowy, trochę herbaciany smak, w barwie złociste lub przezroczyste. Znane marki to: Lantenhammer Bergamotte Liqueur, Briottet Crème de Bergamot czy Crème de Bergamote Gilbert Miclo, moc waha się od 18 do 25%. Bergamotka wchodzi też w skład cenionego likieru Grand Marnier.

(Спелая) to marka ukraińskich destylatów firmy Zlatogor aromatyzowanych sokami z owoców i z dodatkiem winogronowej brandy. Są dość słodkie i wyraźnie owocowe, mają niską moc – 17-20%, intensywne kolory, ogólnie nie zachwycają. W serii są: jarzębina, żurawina, wiśnie, wiśnie w czekoladzie, muszkat, jeżyna, jagoda leśna i limoncello.

znany francuski aperitif korzenno-cytrusowy, robiony z nalewów na korzeniu goryczki alpejskiej, korzeniu gencjany, drzewa chinowego a także cytrusów, które nadaja wyraźny ton. W literaturze często spotyka się nazwę Amer Picon, słowo amer oznacza gorzki. Obecnie sprzedawany jest w wersji 18%, choć do lat 70. XX wieku miał 39% a potem 29%. Bardzo dobrze smakuje sam, na lodzie, ale jest też składnikiem wielu koktajli. Występuje w dwóch odmianach: Picon Bière (dodawany do piwa) i Picon Club (dodawany do białego wina lub szampana). Bardzo często jest składnikiem ponczu – tzw. Picon Punch. Recepturę opracował w 1837 roku Gaeton Picon. Poczatkowo trunek produkowany był w Algierii (African bitters), a od 1872 roku w Marsylii. Rocznie sprzedawnych jest ok. 4 mln butelek.

niemiecki i austriacki odpowiednik kalwadosu, bardzo aromatyczna brandy destylowana z jabłek i starzona w beczkach. Smak w dużym stopniu zależy od gatunku jabłek, sposobu destylacji, okresu starzenia, mocy (zwykle powyżej 40%). Te najlepsze mają złotą barwę i bardzo głębokie aromaty jabłkowo-gruszkowe, gorzko-słodkie. Oznaczone jako Alter Apfelbrand leżakują przez okres co najmniej pięciu lat i te są przepyszne, choć również drogie (nawet ponad 100 euro za 0,5 l). Do najlepszych należą: Guglhof Alter Apfelbrand, Altländer Elstar Apfelbrand, Schwechower Obstbrand Apfelbrand, Roter Elstar Apfelbrand, Jonagold Apfelbrand, Ziegler Gravensteiner Apfelbrand i Ziegler Alter Apfel.

hiszpańska brandy z wytłoków winogron (nazywana też aguardente lub caña) przypominająca francuski marc czy woska grappę. Popularna zwłaszcza w Galicji, gdzie wytwarza się ją według tradycyjnych metod w poteiro – miedzianych alembikach czy wręcz kociołkach, z takich gatunków winogron jak: xarel-lo, parellada i macabeo. Do destylacji idą: skórki, pestki, ogonki. Moc bezbarwnego destylatu to 37-50%, przy czym najczęściej jest to 40-42%. Rzadko sprzedaje się orujo starzone w beczkach (wówczas nosi nazwę Orujo Añejo lub Gran Reserva), natomiast bardzo często dodawane są różne zioła (hierbas). Na stronie www.orujodegalicia.org można znaleźć omówienie ponad stu gatunków orujo, bardziej znane to m.in.: Fillaboa, Zirall, Rua Vieja, Ardell’o Eixo, Serea, Gran Doa czy Pazo. Potrafią bardzo różnić się smakiem – od świeżego owocowego bukietu gruszek po ciężki smak pleśniowego sera.

tanie i dość paskudne niemieckie destylaty, częściowo z alkoholu zbożowego, częściowo winnego, z dodatkiem karmelu, który ma nadawać „złotego” koloru. Moc 28-37%, smak łagodny, lekko waniliowy lub kawowy. Popularne marki to np.: Nordhauser Goldbrand (28%), SchlossTaler Goldbrand (30%) czy Wilthener Goldkrone (28%).

śmietankowy likier robiony na bazie aguardiente de urujo, czyli brandy z wytłoków winogron oraz naturalnych ekstraktów z ziaren kakao i kawy, z dużą ilością cukru. Wytwarzany jakoby wedle XIX wiecznej galicyjskiej receptury. Ma karmelową barwę, moc 17% i delikatny śmietankowy smak. Doskonały do ciast i lodów.

doskonały niemiecki likier ziołowo-korzenny z dodatkiem owoców leśnych. Nazwa wywodzi się z ludowych germańskich podań o zamieszkujących lasy gnomach, jeden z nich nazywał się WurzelPeter. Producentem trunku jest firma Franz Wilhelm Langguth Erben, która korzysta z receptury opracowanej w 1875 roku. Likier jest słodko-gorzki z wyraźnym tłem lukrecjowym, najlepiej smakuje na kostce lodu. Moc – 30%.

niemiecki ajerkoniak produkowany od 1876 roku, twórcą receptury był Eugen Verpoorten. Jest niezwykle gęsty, emulsyjny, a i kaloryczny – na jedną butelkę przeznaczanych jest dziesięć żółtek z kurzych jaj i sporo cukru. Moc – 20%. Popularny w Niemczech drink to Ki-Ba, na który składają się: Verpoorten, likier pomarańczowy, sok bananowy i dużo lodu.

orzechowica, bo nie orzechówka, wódka wydestylowana z owoców laskowych. Jak to możliwe? Współczesne możliwości destylacji widać są ogromne i z najdziwniejszych płodów natury pasjonaci potrafią zrobić alkohol. A co najważniejsze, walnussgeist rzeczywiście smakuje orzechowo (trochę jak masło orzechowe), przy tym jest mocny (ponad 40%), przezroczysty, o „przepalonym” aromacie typowym dla owocowych brandy. Rzadkość, rarytas, produkt pasjonatów dla pasjonatów (mała buteleczka 0,05 l kosztuje ok. 15 euro). Produkowany jest w niewielkich firmach w Niemczech i Austrii, takich jak: Haas Edelbrennerei, Ziegler, Meidinger czy Gansloser Destillerie.

inaczej arrack to pomimo zbliżonej nazwy zupełnie inny trunek niż arak (arack). Jego nazwa pochodzi od palmy Areka katechu rosnącej w Indiach, która często jest wykorzystywana do produkcji tego niezwykłego, trochę mdłego trunku. Arrak wytwarza się współcześnie przede wszystkim w krajach Azji – w Indiach, Pakistanie, Indonezji, Filipinach, bardzo popularny jest na Sri Lance, ale też w Japonii, a i w niewielkich ilościach w Europie: Niemczech, Szwecji i Finlandii. Najczęściej do jego produkcji wykorzystywane są mdłe kwiaty palmy kokosowej, które poddawane są fermentacji – w ten sposób uzyskuje się lekkie wino palomowe. Wino następnie poddawane jest destylacji, na tym etapie dodaje się także melasy lub destylatu z trzciny cukrowej, a w niektórych przypadkach może to być brandy owocowa czy nawet zbożowa wódka. Moc trunku waha się od 33 do 50%. Destylarnie na Sri Lance oferują wysokiej klasy Arrak starzony 15 i więcej lat w beczkach z drzewa Halmilla, który jest znakowany: VSOA, VX, Old Reserve i Extra Special. W Indionezji sprzedawany jest Batavia Arrak robiony z dodatkiem rumu z trzciny cukrowej. Produkowany na Filipinach Arrak Lambanog zwykle powstaje w wyniku destylacji wyłącznie kwiatów kokosowych, a już po destylacji dodaje się np. owoców mango lub cynamonu by poprawić mdły smak destylatu. Arrak ma smak zbliżony do rumu, nie jest jednak tak aromatyczny, są w nim nuty goryczy i opiakania, w zależności od gatunku możemy w nim odkryć też smaki tropikalnych owoców, tytoniu, a nawet prażonego jęczmienia.

nazwa ludowego szkockiego napitku, na który oryginalnie składały się: whisky, miód, zioła, a także płatki owsiane i śmietana. Receptura sięga jakoby 1475 roku. Współcześnie trunek o nazwie Dunkeld Atholl Brose whisky liqueur produkuje firma Gordon & MacPhail’s, wykorzystując zioła i miód a także Benromach Speyside Single Malt Whisky. Trunek o złocistej barwie i mocy 35% jest doskonały, łączy słodycz miodu z goryczką suszonego w dymie jęczmienia i nutami dębowej beczki. Jest to jeden z najlepszych likierów wytwarzanych na bazie whisky.

brandy destylowana z imbiru, kolejny dowód na to, że współcześnie nie ma ograniczeń dla destylacji. Czy to jest dobre? Rzecz gustu oczywiście, ale kręci w nosie jak marynowany imbir. Butelkuje to cudo Jean-Paul Metté w swojej słynnej destylarni w alzackim Ribeauvillé, pod nazwą Spiritueux de Gingembre, a ostry w smaku alkohol ma 45%. Z pewnością doskonały aperitif oraz składnik koktajli, ale rzecz nie jest tania, ok. 60 euro za 0,5 l.

niemiecka brandy z wytłoków winogron, zwana także: treber lub mosel grappa, albo po prostu z francuska Marc. Produkowany w niewielkich ilościach i bardzo starannie, tradycyjnymi metodami, starzony przez dziesięć lub więcej lat w dębowych beczkach,a niekiedy w beczkach z drewna akacji, wiśni czy morwy. Wikwintne, bogate w aromaty, ale i bardzo drogie, półlitrowa butelka trestera potrafi kosztować ponad 100 euro, czyli jest bez porównania droższy od włoskiej grappy. Nazwa pochodzi od niemieckiego słowa trestir, czyli fusy, co dobrze oddaje półprodukt – skórki, pestki i ogonki po winogronach użytych do produkcji wina. Wykorzystywane są takie odmiany winogron jak: riesling, muscatel, gewürztraminer, kerner, weiss, grauburgunder, chardonnay czy spätburgunder. Zazwyczaj testery są doskonałe w smaku, ujawniają pełne bogactwo winorośli – od słodyczy przez cierpkość, kwaskowość po gorycz, a przy tym odnaleźć możemy aromaty innych owoców: mirabelek, nektarynek, sliwek itd., do tego dochodzą nuty, które destylat zawdzięcza leżakowaniu – dębiny, czasami nawet piwnicznej pleśni. Do najbardziej cenionych należą: Reisetbauer, Pawis, Ziegler, Johanninger, Gutzler, Burgunderhof, Bosch, Rosenhut czy Peter Lauer.

doskonały likier robiony na bazie bawarskiej jęczmiennej whisky Slyrs oraz miodu lipowego, z dodatkiem wanilii. Powstała przyjemnie słodka kompozycja z wyraźnym posmakiem dymu, w którym Slyrs suszy jęczmień. Starzony przez trzy lata w beczkach po Bourbonie, moc – 30%.

dość przyjemna w smaku wódka ziołowa, wytrawna, produkowana przez firmę Bartex z Nowego Tomyśla. Trudno wyczuć smak ziół (może kłącze tataraku, może arcydzięgiel), gdyż najbardziej wyczuwalny jest karmel, który nadaje jej barwy i słodyczy. Jest łagodna, lepsza niż Żołądkowa Gorzka, porównywalna z Balsamem Pomorskim. Moc – 40%.